فصل چهلم در آنكه أئمة عليهم السّلام خانه‌هاى علمند ومعدن حكمتهايند ، وشيعيان ايشان محل رحمت الهىاند ، وآنكه ايشانند حزب اللّه وبقية اللّه‌اند ومحل علوم أنبياء وآيات در اين مضامين بسيار است أول : وَلَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَلا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ . إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذلِكَ خَلَقَهُمْ « 1 » يعنى : « اگر مىخواست پروردگار تو هرآينه مىگردانيد مردم را امّت واحده يعنى بر يك دين ومذهب وپيوسته ايشان خواهند بود مختلف در طريقه ومذهب مگر آن كه را رحم كند پروردگار تو ، واز براي اين آفريد ايشان را » ؛ وبدان كه خلاف است كه اسم اشاره در « لذلك » راجع است به اختلاف ، يعنى آنها را از براي اختلاف آفريد ، يا به « رحم » يعنى ايشان را از براي رحم كردن آفريد ، وقول أخير انسب است به مذهب اماميه وساير فرق عدليه ، وأحاديث معتبره نيز بر اين دلالت دارد « 2 » . چنانچه علي بن إبراهيم از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : يعنى پيوسته ايشان مختلف خواهند بود در دين مگر آن كه را رحم كند پروردگار تو ، يعنى آل محمد عليهم السّلام وشيعيان واتباع ايشان ؛ وَلِذلِكَ خَلَقَهُمْ يعنى : خدا أئمة وشيعيان را از أهل رحمت

--> ( 1 ) . سورهء هود : 118 و 119 . ( 2 ) . كافى 1 / 429 .